Aardbevingen in Lombok – Indonesië

Bericht van Michael Oomen, for English follow this link.

Iedereen heeft nu waarschijnlijk wel gehoord van de aardbevingen in Lombok – Indonesië en al het leed en destructie die de aardbeving daar aangericht heeft.

Ik (Michael) woon(de) zelf met mijn vrouw (Tari) in Lombok en heb deze aardbeving meegemaakt. Hier vertel ik ons persoonlijk verhaal over deze ervaring.

We hebben totdat we uit nood Lombok verlaten hebben 3 jaar gelukkig en fijn gewoond in Lombok. We leefde hier in een prachtige vallei genaamd Kerandangan. Allerlei mensen wonen hier harmonieus samen. Hindu’s, Moslims en een aantal Westerlingen van overal ter wereld. Kerandangan is de naam voor een klein dorpje in een vallei omgeven door bergen en een nationaal park ongeveer 800 meter van het strand.

De vrede was abrupt voorbij toen op 5 augustus om 19.46 lokale tijd een aardbeving met een kracht van 7.0 op de schaal van Richter enorme schade aanrichtte en tot nu toe zo’n 350 doden veroorzaakte op het eiland. Het was een mooie nacht zoals bijna altijd: een hemel vol sterren en de prachtige rustgevende geluiden van de natuur om je heen. Tari mijn vrouw was in de slaapkamer en ik zat in de woonkamer voor de tv toen het begon. Het huis begon ineens te beven. Er zijn wel vaker aardbevingen in Lombok, bijna maandelijks maar meestal wachten we even of lopen we voor de zekerheid naar buiten. Deze keer voelde het anders. Het hele huis bewoog en er was een enorm kabaal. Ik sprong meteen van de bank en schreeuwde RUN RUN RUN, TO THE LAND!!! Er is een open stuk land achter ons huis waar niks op je kan vallen. We rende voor ons leven met onze hond die gelukkig achter ons aan kwam rennen. Dakpannen vielen naar beneden, het plafond kwam omlaag, muren scheurde en spleten open, glas klapte kapot, meubels vielen om en bam de stroom viel uit en alles was zwart, de grond bleef bewegen omhoog, omlaag, naar links, naar rechts. Stof van de destructie was overal, en in de straat hoorde je mensen krijsen en huilen. Als we 3 seconde later naar buiten gerend waren was alles op ons hoofd gevallen en waren we hier waarschijnlijk niet meer.

Toen de aardbeving eindelijk voorbij was, het leek een eeuwigheid te duren (maar ik denk dat het ongeveer 1 minuut duurde) zijn we meteen een tas gaan zoeken, hebben we een aantal belangrijke documenten en spullen gepakt, de hond aan de lijn gedaan en de bergen ingevlucht. Er was namelijk een tsunami alert dus probeerden we zo hoog mogelijk te gaan. We zijn naar vrienden toe gerent (een ouder koppel) die wat hoger in de vallei wonen om vanuit daar hoger de bergen in te gaan in het geval er een tsunami kwam.  We hebben daar zo’n 3 uur gewacht en gelukkig kwam er geen tsunami. We zijn toen weer een stuk terug de berg afgegaan en hebben daar de nacht doorgebracht. Er waren nog veel sterke korte naschokken die ons de hele nacht wakker gehouden hebben.

Volgende ochtend om 6 uur werd het licht en toen zijn we naar beneden gegaan en terug gelopen naar ons huis. Op de terugweg nu het licht was zagen we pas echt wat voor destructie de aardbeving aangericht had. Alle huisjes en winkeltjes van de lokale mensen lagen plat, er stond niks meer overeind. Kippenvel en tranen toen we door de straat terug naar huis liepen. De mensen probeerden elkaar allemaal te helpen. Na 700 meter kwamen we aan bij ons huis en zagen we de destructie aldaar in het daglicht. Ons thuis was vernietigd. In de tussentijd vonden er nog steeds vele naschokken plaats. Sommige delen van het huis waren nog bereikbaar dus probeerde we zoveel mogelijk waardevolle en belangrijke spullen in te pakken. We hebben 3 nachten buiten voor ons huis geslapen omdat we bang waren voor verder instortingsgevaar. Continue waren we alert door de vele naschokken en risico op plunderingen. Er werd namelijk al geplunderd in de straat door mensen vanuit het zuiden waar de aardbeving geen schade aangericht heeft. Uiteindelijk na 4 dagen in deze ellende vonden we een vrachtwagen met chauffeur die ons met sommige spullen mee naar Bali kon vervoeren op de boot.

Op 9 augustus rond 21.00 kwamen we aan in Bali waar we nu een huisje huren. Na deze heftige 4 dagen zijn we nu veilig, hebben we schoon water, eten en mogen we niet meer klagen.

Zelf zijn we emotioneel en financieel zwaar getroffen maar wij komen er wel weer bovenop. De mensen uit ons dorpje echter niet zonder hulp en daarom kunnen we vanuit Bali niet stoppen met denken hoe we deze mensen zo snel mogelijk kunnen helpen. Al de mensen daar slapen buiten op de grond naast de vernieling van hun huizen en winkels. Ze hebben geen inkomen, geen slaapplek en moeilijke toegang tot drinkwater en voedsel. Er is een continue dreiging van meer aardbevingen en plunderingen. Wij hebben onder deze intense stress geleefd voor 4 dagen en hebben onszelf in veiligheid kunnen brengen. Maar deze mensen blijven dakloos voor wie weet hoe lang onder deze erbarmelijke omstandigheden. Ze hebben geen geld om te eten, laat staan om te herbouwen.

Wij willen terug reizen naar ons dorpje in Lombok en daar zo snel mogelijk de mensen helpen. Maar we hebben financiële steun nodig om deze mensen eten te geven en hun huizen en winkeltjes te herbouwen. Er zijn 8 families waarvan ik nu weet dat ze dringend hulp nodig hebben waarvan hun thuis en inkomen is vernietigd. Er is geen vangnet van de overheid voor niemand en geen hulp voor deze mensen. We kunnen al deze mensen een nieuwe start geven maar niet zonder jullie hulp. Hoe meer geld we ontvangen, hoe meer we kunnen herbouwen. We zijn geen rode kruis of internationale hulporganisatie. We kennen het gebied, we kennen de mensen en we weten wie de hulp nodig heeft en kunnen het direct aan de mensen geven. Geen cent zal verloren gaan aan onbenullige zaken.

Doneer alstublieft een gul bedrag zodat wij aankomende week of de week erna terug kunnen naar Lombok om daar de huizen en het leven van deze mensen te herbouwen. De mensen daar zullen jullie eeuwig dankbaar zijn voor de hulp.

Doneren kan op twee manieren:

VOOR DONATIES IN EURO:

IBAN:                           NL06RABO0122918347
BIC:                             RABONL2U
NAAM:                         MICHAEL OOMEN
VERMELDING:            DONATION LOMBOK

 VOOR DONATIES IN BITCOIN (BTC)

 3Q6RNjoYUP9nMeS8HMvJYAy9eYsAb5PQnv

engels

Earthquakes in Lombok – Indonesië

By now all of you have probably heard of the damaging earthquakes that struck the island of Lombok in Indonesia.

I would like to tell our personal story about this horrible event.

We, husband and wife (Michael and Tari) were living happily in Lombok for 3 years. We lived in a beautiful village called Kerandangan. All sorts of people liveD harmoniously together in this village. Hindu’s, Muslims, and a few Westerners from all over the world. It’s located in a valley surrounded by mountains and a national park about 800 meters from the beach.

All this peace was disturbed on August 5. 19.46 local time by a 7.0 earthquake. It was a beautiful night like always with plenty of stars and the sounds of nature. Tari was inside the bedroom and I was in the living room in front of the tv while the house suddenly started shaking. Smaller earthquakes happen all the time and usually we just wait or step outside because they never last long or do damage. This time though it felt different and much louder, the whole house moved. I immediately jumped of the couch and shouted RUN RUN RUN, TO THE LAND!!! (There is an open piece of land in the back of our house). We ran for our lives with our dog who luckily came running after us. Tiles came down, ceilings came down, walls cracked and split open, glass shattered, furniture fell down, electricity went off and it went black, the ground seemed to move up, down, left and right and dust from the destruction was everywhere. People in the street were screaming and crying. 

If we started running 3 seconds later it would have all come down on our heads and we might not be here anymore. 

After the shaking finally stopped (I estimate it took about 1 minute, but it felt much longer), we searched for a bag through the rubble, bring some important documents and stuff, put the dog on the leash and we ran for the mountains. There was a tsunami warning so we tried to go as high as possible. We went to friends (an older couple) who luckily were OK as well and have their house a little higher up in the valley. From there we had access to the mountains and with the four of us we tried to get as high as possible and wait there. We waited for about 3 hours and luckily there was no tsunami. We went down the mountain a bit and stayed outside for the rest of the night. There were lots of intense aftershocks that kept us awake the whole night.

Next morning it started to get light around 6 and we walked down the mountain back to the street to our house. On the way back to our house the destruction became evident. All the houses and shops of the local people were flattened. There was nothing still standing. Seeing this made goosebumps all over our body and tears came running down. Lots of people were standing outside on the street looking at what once was their home. People were caring and helping each other. After about 700 meters we reached our house. Our home was destroyed but some parts were still accessible. In the days after we tried to pack most of our important belongings and arrange transport to Bali. We slept outside in front of our house for 3 more nights, we were always alert and barely slept because of the many aftershocks and risk of looting. Finally we found a truck driver that could bring us and some of our belongings to Bali on the ferry. 

On August 9, 21.00 at night we arrived in Bali where we had found a house that we now rent. After these 4 days of misery we are now safe, have clean water and food so we can’t complain anymore. Although we have damage emotionally and financially, we will be able to restart our lives again. But we can’t stop thinking about our village in Lombok. All the people there are sleeping on the ground outside their flattened homes and shops. They have no income, no place to live, little access to clean water and food. There is a constant threat of more earthquakes and lootings. We lived under this intense stress for 4 days but these people are going to be homeless for ‘god knows how long’ living under these dire circumstances. 

We are determined to go back to our village and help the people there as soon as possible, but we need your financial support. There are already 8 families from who we know are in need of immediate help, their homes and livelihoods are destroyed and we want to rebuild their lives and give them a fresh start. We can’t do this alone without your financial support. The more money we receive the more we can rebuild. We are not like the red cross or some big aid organization. We know the village, we know the people and can give help straight to where it needs to go. Not a single dime will go lost on unimportant stuff.

Please donate a generous amount so we can go back there and rebuild the homes and livelihood of these people as soon as next week. Those people will be eternally grateful for your donation. 

DONATION CAN BE DONE IN TWO WAYS:

FOR DONATIONS IN EURO:

IBAN:                           NL06RABO0122918347
BIC:                             RABONL2U
NAME:                         MICHAEL OOMEN
NOTE:                         DONATION LOMBOK

FOR DONATIONS IN BITCOIN (BTC): 

3Q6RNjoYUP9nMeS8HMvJYAy9eYsAb5PQnv